Chłopak, z którym „kręciłam”, między którym, a mną coś zaistniało… popełnił samobójstwo.  Najpierw nie uwierzyłam. Byłam akurat na imprezie gdy się dowiedziałam. I gdy to zaczęło powoli do mnie docierać… Upiłam się tak, że wylądowałam w łazience ze zgonem. Niestety, rano uderzyło mnie to wszystko ze zdwojoną siłą. Coś potwornego. Płakałam całą drogą autobusem do domu.

Zaraz następnego dnia, gdy się dowiedziałam o śmierci Norberta… tata mi powiedział, ze przyszły ostateczne wyniki badań mamy i że teraz już na 100% wiadomo (wcześniej był jeszcze cień szansy że wyniki są złe) że jest chora na białaczkę. Że to nieuleczalne i że chorobę da się tylko zatrzymać. Ale nie a się wyleczyć. I znów płacz. Płakałam calusieńki tydzień. Aż do pogrzebu Norberta, który był jednym z potworniejszych wydarzeń w moim życiu. Większość żałobników, to byli ludzie młodzi, a przyszło ze 100 osób.  To było w Lutym.

Marzec minął dobrze. Na początku kwietnia wyjechałam na Zieloną Szkołę. Było super. Nauczyciele dawali nam luzz, codziennie były jakieś imprezki… i nagle, rano, 10 kwietnia do mojego pokoju wpada kolega przeskakuje moje łózko i drze mi się do ucha „Wstawaj! Spadł samolot z prezydentem”. Obudziłam się, włączyłam TV i oglądam wiadomości.

W sumie, nie przejęłam sie tym jakoś bardzo. Współczułam tylko rodzinom ofiar. No i może te trzy osoby przeżyły…(na poczatku była taka informacja).  Nagle, zadzwonił telefon. Miałam jakieś złe przeczucie. Odebrałam i słyszę tatę. „Wiesz co się stało?” tak, tak. Wiem, spadł samolot z prezydentem, podobno prawie wszyscy nie żyją. „A wiesz kto leciał tym samolotem?” A ja „Noo posłowie, rodziny Katyńskie…” i przerwał mi ” Leciał ks. Józef”". W tamtym momencie cały świat mi zawirował przed oczami. Telefon mi mało nie wypadł z dłoni, zrobiło mi się słabo i tylo pomyślałam „o nie, znowu…”.

Zsunęłam się po ścianie na podłogę i zaczęłam szlochać. Rozłączyłam się. Ludzie do mnie dopadli i pytali się, „co się stało”. Myśleli, ze może coś z mamą gorzej. A ja…ja nie mogłam tego powiedzieć. Słowa nie mogły mi przejść przez gardło. Nie potrafiłam tego z siebie wydusić.

Zawsze jak się słyszało o takich tragediach, nigdy się nie myślało, że coś takiego może Cię tak dotknąć. A tu nagle, coś takiego się wydarza.

Ks. Józef był mi baardzo bliski. Bardzo mi pomógł w życiu…

Od tej informacji, totalnie przestałam się interesować sprawą Smoleńska. Nie mam ochoty dowiadywać się o postępach w śledztwie. Nie chcę tego wiedzieć. Chce tylko zapomnieć. To wszystko mnie tak wkurza. Tzn. wykorzystywanie tragedii do celów kampanii wyborczej. A dowodem jest film „Solidarni 2010″.

Poszłam na Plac Piłsudskiego ze zdjęciem ks. Józefa, położyłam je wśród zniczy i wiecie… to tak bolało. Jakbym się z nim w tamtym momencie rozstawała, jakąś pani podeszła do mnie z mikrofonem i poprosiła o modlitwę, a ja ze łzami w oczach tylko pokręciłam głową na nie. Nie mogłam nic z siebie wydusić…a ta baba zaraz zaczęła coś na mnie gadać…

Byłam na Palcu Piłsudskiego, na mszy za WSZYSTKICH poległych, a gdy zaczął przemawiać Komorowski, jakiś idiota zaczął wykrzykiwać „nie oddawajcie temu człowiekowi Polski w ręce”, jakaś babcia darła mordę na PO, a dziadek za mną komentował każde słowo Komorowskiego.

Czy Ci ludzie muszą zabierać ze sobą politykę do kieszeni, nawet na msze żałobne? Ja stałam na tym placu i płakałam, a Ci ludzie w ogóle nie potrafili poszanować czyjegoś bólu.

Minął Kwiecień. Zaczął się Maj. Poznałam świetnego chłopaka. Bardzo mi się spodobał. Zaczeliśmy ze sobą spędzać masę czasu. Te same zainteresowania, te same zajęcia, ten sam punkt widzenia Świata.

Najpierw przyjaźń, a potem powolne zakochanie. Pocałunek na przystanku i potem jeszcze wiele razy…

I nagle przychodzi ta felerna impreza. Na której on…zdradza…

I tu się znów zaczyna płacz, ale dochodzi i poczucie bycia…szmata, idiotką… Jak mogłam się dać tak oszukać? Okręcić wokół palca? Zaczyna się nienawiść… I wtedy kolega mi mówi, że napoili go tak alkoholem, że chłopak nie wiedział co robił. Mówią, że jeśli zrobił coś złego, to nie chciał tego zrobić… Jasne, wszyscy zawsze mówią „ja nie chciałem”. Znów płacz.

Następnego dnia przychodzi on. Dosłownie błaga o wybaczenie, wyzywa od różnych tamtą laskę… a wiecie, to była moja przyjaciółka.

Wściekam się na niego. Mam ochotę przyłożyć mu w twarz, ale … wybaczam mu. Wybaczyłam mu wszystko.

Powiedziałam, że wycieram tamto wydarzenie ze swojej pamięci. Że nie jestem już na niego zła. Lecz nasze stosunki, cofnęły się do przyjaźni. Troszkę zimniejszej… ale powoli, wszystko wraca do normy. Myślę, że może kiedyś się nam uda, chociaz idzie to bardzo powoli, on codziennie dzwoni, pyta się czy wszystko w porządku, co słychać, co z moją mamą itd.

Widzimy się codziennie. Albo w szkole, a jak nie (jak np. teraz, gdy zamknęli szkołę z powodu alarmu powodziowego) spotykamy się na mieście i rozmawiamy godzinami. On czasami mnie obejmie, przytuli, ale na tym się wszystko kończy.

Dokładnie za trzy dni mam osiemnaste urodziny. Może wtedy się coś wydarzy? Może to za wcześnie, nie minął nawet miesiąc od tamtej akcji…ale… „co nie zabije, to wzmocni”, może tak samo będzie tutaj?

Pozdrawiam,

Gosia

Po wakacjach mama znów zrobiła badania. Tym razem wyszło, że… ma za dużo krwinek białych. Lekarz zapytał się czy mamy jakieś zwierzęta w domu. Mama powiedziała, „Tak, mamy, koty”. To zrobili jej badania czy to przypadkiem nie jakieś uczulenie, czy coś takiego… i organizm z tym walczy, dlatego ma więcej białych krwinek.

Wyniki powiedziały, ze nie ma uczulenia.

We wrześniu w środę, nie wiem jakiego dnia, ale w środę, pobrali szpik kostny. Mieli przebijać biodro, ale w ostatniej chwili zmienili  zdanie i przebijali…chyba mostek. Chociaż nie wiem. Gdzieś nad żebrami, tak między nimi.

Pamiętam, tego dnia, zerwałam się z dwóch ostatnich lekcji.  Jakoś nie mogłam usiedzieć w szkole. Chociaż miałam mieć tylko 6 lekcji! Wyszłam ze szkoły i zaczęłam palić, ale tak maksymalnie. Leciał papieros, za papierosem. Skończyło się opakowanie? To idę po następne…

Strasznie się o nią bałam, chociaż wiedziałam, że badanie nie grozi jej życiu i nie będzie odrazu wyników.

Jeszcze bardzo płakałam. Na przerwie w łazience, potem po wyjściu ze szkoły…

Później mi przeszło, chociaż miałam takie napady płaczu. Ten czas czekania na wyniki, był okropny.  Cały czas myślałam „Czy jest chora? Czy nie? A jeśli jest…to jest jakaś szansa na wyleczenie?  Ile jej zostało?  Czy gdy będe wychodziła za mąż, bedzie stało puste krzesło, na którym ona powinna siedziec? ” Naprawdę, miałam myśli typu „Ile jej zostało” .  A z tym  ślubem… to daleka przyszłość… ale wiele razy sobie to wyobrazałam i ona zawsze siedziała w pierwszym rzedzie, zapłakana, bo jej najstarsza córka wychodzi za mąż, ale też cieszyła się z mojego szczęścia. To było widac w jej oczach.  I dlatego przyszła mi myśl o tym pustym krześle…

Boże, pisząc to teraz…totalnie się rozpłakałam…

Wyniki badań szpiku, miały nadejśc dopiero w listopadzie, ale mama ma bliską przyajciółkę, którapracuje jako pielęgniarka w szpitalu. Własnie w tym gdzie miałą badania. Jakos załatwiła jej wczesniej wyniki.

Wyniki przyszły wczoraj, a ja o niczym nie wiedziałam. Chociaż, może wyda się to głupie, ale miałam jakieś podejrzenie…przeczucie.

Dziś rano mi powiedziała, że jest chora.

Szykowałam się, do wyjścia. Nasze kółko dziennikarskie ma nakręcić reportarz na konkurs i umówilismy się dziś na rondzie de Guella, żeby iść do jakiejś kawiarni i to omówic.

Już byłam w kurtce itd. Gdy mama zaczęła mi mówić na czym polega chemioterapia. SPojrząłam się na nia i zapytałam, poco mi to mówi. A ona mi na to, że jest chora.

Powiedziałam, że nie wierzę w to. A ona zapytała się, czy ma mi pokazac wyniki.

Boże… dawno tak nie płakałam… przytuliłam się do niej i w ogóle nie chciałam wyjść z domu, ale ona mi kazała, żebym nie zawiodła ludzi z koła. Siłą mnie wykopała z domu, a ja… całą drogę w autobusie ryczałam.I miałam to w dupie, że się inni na mnie gapią.

Zawsze słyszałam o ludziach którzy chorują na raka itd. ale uważałam że ten problem nie dotyczy mnie, że mojej rodziny to nie dotknie.  Nie wyobrażałam sobie, że któryś z moich rodziców może być chory.

A w tym autobusie, jadąc… nachodziły mnie takie okropne myśli… widziałam jej pogrzeb, jej grób z imieniem i nazwiskiem…

Kiedyś pamiętam, w 6 klasie, mojej przyjaciółce, umarł dziadek. Strasznie płakała, gdy mi o tym mówiła. Tak bardzo jej współczułam i wtedy po raz pierwszy przestraszyłam się, śmierci bliskiej mi osoby.

Tak się boję, że jej nie wyleczą, że umrze, że pewnego nia się obudze, zejde na dół do kuchni i powiem „mamo, zrobisz mi kanapki?” i sie zorientuje że jej już nie ma.

Tak bardzo się tego boję…

Boje się tez reakcji mojej młodszej siostry. ona jeszcze nie wie.

Przepraszam za wszystkie błędy, ale nie jestem w stanie tego poprawić…

Piosenkarz i kompozytor Elton John powiedział w sobotę, że wraz ze swym życiowym partnerem chcą zaadoptować 14-miesięcznego chłopca o imieniu Lew, który przebywa ukraińskim sierocińcu. Chłopczyk, jak pisze agencja Associated Press, jest nosicielem wirusa HIV.

Ukraiński minister ds. rodziny, młodzieży i sportu Jurij Pawłenko powiedział, że przybrani rodzice muszą pozostawać w związku małżeńskim, a Ukraina nie uznaje za małżeństwo związków homoseksualnych.

Pawłenko powiedział też, że John jest za stary, bo ukraińskie prawo stanowi, że adopcyjni rodzice nie mogą być starsi od adoptowanego dziecka o więcej niż 45 lat.

Elton John powiedział, że w przeszłości rozmawiał z partnerem o adopcji dziecka, lecz zwlekali z decyzją ze względu na ciągłe trasy koncertowe oraz wiek Eltona. W marcu tego roku piosenkarz skończył 62 lata. Przyznał, że adopcja może okazać się niemożliwa ze względu na przeszkody biurokratyczne.

by onet.pl

62-latek dał w placówce minirecital, śpiewając m.in. dla maluchów, których rodzice zmarli na AIDS. Po tej wizycie wyznał, że 14-miesięczny Lew „skradł mu serce” i rozważa adoptowanie chłopca.

Wokalista wychowywałby malca ze swoim partnerem, Davidem Furnishem. – David zawsze chciał adoptować dziecko, ale ja się nie zgadzałem ze względu na mój wiek i częste podróże – wyjaśnia John. – Ale kiedy zobaczyłem Lwa, zapragnąłem go zaadoptować. Skradł moje serce i serca Davida. Byłoby wspaniale stworzyć dom. Zmieniłem zdanie.

Dorobek Eltona Johna, który niedawno przy nowej płycie wspomógł Alice In Chains, zamyka kompilacja „Rocket Man: The Definitive Hits” z marca 2007 roku.

aka | bbc

onet.pl

Cztery samoloty, które roztrzaskały się w Nowym Jorku, Waszyngtonie i Pensylwanii, przyniosły śmierć ponad trzem tysiącom osób. Od tego dnia minęło osiem lat, jednak na odpowiedzi czeka wciąż sporo pytań. Kto stoi za ogromną tragedią, która odcisnęła swe piętno nie tylko na Ameryce?

Dzień amerykańskiego koszmaru

Ataki z 11 września nie miały precedensu w dotychczasowej historii. Zostały one przeprowadzone przez grupę fanatyków z Al-Kaidy, którzy uderzyli w symbole Ameryki. Skala zamachów wprawiła w osłupienie cały świat. Gdy zrodziły się pierwsze teorie spiskowe, na ruinach WTC nie zdążył jeszcze opaść kurz. Ich niesamowita popularność, utrzymująca się już od ośmiu lat, doczekała się nawet oficjalnej reakcji amerykańskich władz.

Płonące wieże WTC, fot. AFP

Prezydent USA George W. Bush w 2006 r. oświadczył na forum ONZ, że rozmaite teorie spiskowe związane z 11 września są nie tylko „oburzające, ale mają także na celu zdjęcie winy z terrorystów za przeprowadzone przez nich ataki”.

Rząd USA kilkakrotnie publikował wyniki badań przeprowadzonych przez Krajowy Instytut Standardów i Technologii (NIST) oraz analizy Departamentu Stanu, jednak nie na wiele się to zdało. Rozwianiu mgły tajemnicy nie pomógł nawet fakt, że do zamachów przyznała się Al-Kaida, określając je mianem „sukcesu”.

Czy grozi nam zamach terrorystyczny?

Osiem lat po tragedii, zamachy z 11 września nadal budzą kontrowersje i napędzają wyobraźnię licznych zwolenników spisku.

Seria dziwnych zbiegów okoliczności

Faktem jest, iż administracja Busha zignorowała ostrzeżenia o możliwym zamachu zarówno ze strony krajowych, jak i zagranicznych służb wywiadowczych i agencji bezpieczeństwa. Raport komisji ds. 11 września, powołanej przez Kongres w 2002 r., zarzucił „brak wyobraźni” administracjom Clintona i Busha. W opinii zwolenników teorii o „wewnętrznej robocie”, prace komisji miały być jednak prowadzone tak, by nie udowodnić ewentualnej winy władz USA.

Feralnego 11 września tajemniczo zawiódł NORAD czyli Północnoamerykańskie Dowództwo Obrony Powietrznej, które ma na celu ochronę terytoriów USA i Kanady przed atakiem z powietrza. Według zwolenników teorii spiskowych, system został „unieruchomiony”, tak by porwane przez terrorystów samoloty mogły uderzyć w wyznaczone wcześniej cele.

11 września pod auspicjami NORAD odbywały się również ćwiczenia sił powietrznych USA. Padły jednak twierdzenia, że miały jedynie one służyć spotęgowaniu chaosu na amerykańskim niebie w obliczu uprowadzenia czterech samolotów pasażerskich. Niezależnie od tego, co działo się z NORAD-em, faktem jest, że wszystkie rozmieszczone przez system myśliwce przybyły do Nowego Jorku i Waszyngtonu już po uderzeniach w wieże World Trade Center i Pentagon.

Dwie wieże w ogniu

Centralnym elementem teorii spiskowych jest sprawa zawalenia się wież World Trade Center w Nowym Jorku. 11 września w wieże WTC uderzyły dwa samoloty pasażerskie. O godzinie 8:46 rano w północną wieżę wbił się samolot linii American Airlines. Następnie , o godzinie 9:03, w południową wieżę uderzył samolot linii United Airlines. To właśnie ta wieżą runęła jako pierwsza – dokładnie w 56 minut po kolizji z odrzutowcem. Wieża północna wytrzymała blisko dwukrotnie dłużej; runęła w dół po 102 minutach od zderzenia.

Zdaniem specjalistów NIST, przyczyną upadku wież było uszkodzenie ich głównych kolumn przez samoloty oraz pożar górnych kondygnacji budynków, który wybuchł w rezultacie zderzenia. Według naukowców, wieże zawaliły się, ponieważ rozpadające się wyższe piętra wytworzyły ogromną energię kinetyczną, 10-krotnie większą od tej, przy której  wstanie były się utrzymać dolne partie budynku.

Zwolennicy teorii spiskowych twierdzili jednak, że obie wieże upadły w wyniku „kontrolowanego wyburzenia”, na co dowodem miało być fakt, że sam ogień teoretycznie nie był wystarczająco silny, by stopić stal w wieżach WTC, będącą podstawą ich konstrukcji. Eksperci NIST zwrócili jednak uwagę, iż by przeprowadzić „kontrolowane wyburzenie”, w wieżach należałoby umieścić ogromne ilości ładunków wybuchowych, co trwałoby tygodnie i z pewnością zwróciłoby uwagę tysięcy osób pracujących WTC.

Specjaliści przypomnieli także, iż tego typu wyburzanie rozpoczyna się zawsze od dolnych partii budynków, a nie od górnych pięter. Zwolennicy teorii spiskowych twierdzili, że zanim drapacze chmur się zawaliły się, było słychać wiele głośnych eksplozji widać wiele błysków. Zdaniem NIST, eksplozje i błyski były wynikiem nie aktu sabotażu, lecz ogromnej masy walących się budynków; co więcej, analizy sejsmograficzne z 11 września nie potwierdziły użycia jakichkolwiek ładunków wybuchowych. Wiele osób do dziś pozostało jednak nieprzekonanych.

Tajemnica płonącego „budynku nr 7″

Rozpadające się wieże doprowadziły także do zawalenia się budynku WTC7, czyli 47-piętrowego drapacza chmur, znajdującego się na nieco północ od budynków WTC1 i WTC2. Choć WTC7 nie został uderzony przez samolot, to jednak pod wieczór także całkowicie się zawalił. Według zwolenników teorii spiskowych, budynek ten został zniszczony „przy okazji”, ponieważ znajdowały się w nim dokumenty będące dowodami ogromnych korporacyjnych oszustw.

Innego zdania są jednak naukowcy, którzy w sierpniu 2008 r. ujawnili wyniki swych badań. Według nich, wieża nr 7 zawaliła się ponieważ spadły na nią szczątki z płonących sąsiednich budynków, w wyniku czego wzniecony został pożar. Trwał on aż siedem godzin, a jego krytycznym momentem było zawalenie się 13. piętra budynku, co osłabiło jego stalowe kolumny nośne. Upadek dwóch pierwszych wież uszkodził wcześniej pobliski zbiornik wodny, co sprawiło, że spryskiwacze w WTC7 zostały odcięte od źródła wody.

Padły jednak głosy, że i ta wieża padła ofiarą „kontrolowanego wyburzenia”, dokonanego przez tajne służby. Eksperci kontratakowali jednak przypominając, że jeśli budynek miałby zostać wyburzony, to na jego teren należałoby wnieść olbrzymią ilość materiałów wybuchowych, co nie byłoby możliwe bez zwrócenia uwagi pracowników WTC7.

„Rakietowy” cios w Pentagon

Kolejnym celem terrorystów stał się budynek amerykańskiego Departamentu Obrony, czyli słynny Pentagon, w który o godz. 9:37 uderzył samolot linii American Airlines lot nr 77. Według zwolenników teorii spiskowych, w budynek nie uderzył samolot lecz rakieta balistyczna, odpalona na rozkaz członków administracji Busha.

Dowodem na to miała być dziura, która powstałą w wyniku uderzenia; była ona za mała, jak na uderzenie Boeinga 757. Prowadzący dochodzenie eksperci zwrócili jednak uwagę, że samolot pasażerski podczas zderzenia nie wleciał w całości w budynek rozbijając się w jego wnętrzu. Jedno ze skrzydeł Boeinga zahaczyło bowiem wcześniej o ziemię, a drugie roztrzaskało się o kolumny nośne budynku; tym samym dziura powstała w wyniku uderzenia nie mogła być tak ogromna jak chcieliby tego zwolennicy teorii spisku.

Twierdzili oni też, iż na miejscu katastrofy nie znaleziono właściwie żadnych części maszyny ani ludzkich szczątków. W rzeczywistości jednak ekipy ratownicze odnalazły m.in. czarne skrzynki, dziób maszyny, jej ogon czy krzesło z kabiny pilotów. Odnaleziono również szczątki pasażerów lotu 77; ich tożsamość została potwierdzona na podstawie analizy DNA. Co więcej, wielu naocznych świadków zeznało, że na własne oczy widziało samolot wbijający się w Pentagon. Kilku z pasażerów zdołało nawet wcześniej zadzwonić do swych rodzin i przekazać informację, że samolot został porwany.

Samolot, którego nie było?

Czwarty z porwanych samolotów, lot nr 93 linii United Airlines, roztrzaskał się na otwartym polu w pobliżu Shanksville w Pensylwanii, po tym jak pasażerowie na jego pokładzie podnieśli bunt przeciw porywaczom. Katastrofa pochłonęła życie 56 ludzi. Wiele osób do dziś twierdzi jednak, że samolot nie spadł, lecz został zestrzelony przez rakietę wystrzeloną z myśliwca, na co ma wskazywać fakt, że duża część samolotu, w tym silnik, miał spaść aż kilka kilometrów dalej od głównego miejsca katastrofy.

Jak podkreślano, typowe pole katastrofy lotniczej nie jest zbyt duże, podczas gdy przestrzeń na której znajdowały się szczątki samolotu linii United Airlines miało być ogromne. Michael K. Hynes, ekspert zajmujący się wypadkami lotniczymi, podkreśla jednak, że silnik maszyny został odnaleziony 300 metrów od miejsca katastrofy, a jego położenie było zgodne z kierunkiem w jakim leciał samolot.

Co prawda, niektóre szczątki samolotu odnaleziono 8 mil dalej, w okolicach miejscowości Indian Lake. Jak się jednak okazało, były to bardzo lekkie materiały, które mogły zostać tam przywiane be problemu przez wiatr, takie jak kawałki papieru czy fragmenty izolacji. Ponadto w Indian Lake znajduje się w odległości 1,5 km od miejsca upadku samolotu, a nie 13 km, jak wcześniej podawały rozmaite źródła.

Niektórzy zwolennicy teorii spiskowych twierdzili, że w Pensylwanii rozbiła się „podstawiona” maszyna. Według nich, lot samolotu United Airlines zakończył się szczęśliwie na lotnisku w Cleveland, a jego pasażerowie zostali ukryci przed światem przez rządowych agentów lub nawet zlikwidowani. Jak się jednak okazało, samolot, który lądował na wspomnianym lotnisku, nie był samolotem linii American Airlines – był to lot 1989 linii Delta. Co więcej, Valencia M. McClatchey wykonała w pobliżu miejsca katastrofy zdjęcie, na którym widać chmurę dymu zaraz po uderzeniu samolotu w ziemię. Zdjęcie to zostało uznane za autentyczne, zarówno przez FBI, jak i niezależnych ekspertów.

Tysiące osób wiedziało, co stanie się 11 września?

W związku z tragedią WTC ciągle powraca pytanie: Czy były osoby, które dzięki wcześniejszej wiedzy o planowanych atakach, zdołały ich uniknąć i ocalić swe życie? Z części teorii spiskowych wynika, że tak. Najbardziej popularna z nich to teoria mówiąca, że 4 tysiące pracowników WTC żydowskiego pochodzenia nie przyszło 11 września do pracy.

Taką informacje jako pierwsza podała telewizja satelitarna Al-Manar, należąca do libańskiego Hezbollahu, sześć dni po zniszczeniu wież WTC. Prawdopodobnie telewizja ta oparła się na doniesieniach dziennika „Jerusalem Post” z 12 września, w którym napisano, że szef izraelskiego MSZ otrzymał listę 4 tys. Izraelczyków, którzy znajdowali się w pobliżu WTC i Pentagonu w momencie tragicznych ataków.

Doniesienia Al-Manar okazały się jednak niedokładne. Przeprowadzone śledztwo wykazało, że feralnego dnia śmierć poniosło 270-400 Żydów. Liczba ta odpowiada procentowo liczbie Żydów mieszkających w Nowym Jorku. W wyniku zawalenia się wież WTC, śmierć poniosło także pięciu obywateli Izraela.

Jak wynika z badań Ligi Przeciw Zniesławieniom, teorie, według których za ataki z 11 września ma odpowiadać Mossad lub izraelski rząd, zyskały popularność głównie wśród lewicowych i prawicowych ekstremistów oraz białych rasistów. Raport organizacji podkreśla także, iż spiskowa wersja wydarzeń zyskała szeroką akceptację pośród społeczeństw państw muzułmańskich. Teoria ta nadal pojawia się jednak, co jakiś czas, w rozmaitych mediach.

„Sprawcy zamachów żyją i są na wolności”

Zamachy przeprowadziło 19 terrorystów pod dowództwem Mohammeda Atty. Ich tożsamość została zidentyfikowana w ciągu 72 godzin przez FBI w wyniku operacji PENTTBOM. Szybko pojawiły się jednak twierdzenia sugerujące, że część zamachowców, zidentyfikowanych przez FBI, w ogóle nie brała udziału w atakach i żyje w państwach arabskich.

Amerykańskie służby musiały kilkakrotnie udowadniać, że prawidłowo określiły tożsamość terrorystów. Całe zamieszanie z nazwiskami osób, które 11 września przeprowadziły ataki, wynikało z faktu, że były to bardzo popularne nazwiska w świecie muzułmańskim. Do takich samych wniosków doszedł również wywiad brytyjski, którego raport odpowiedzialnością za horror z 11 września obarczył właśnie członków Al-Kaidy.

Osama bin Laden w pierwszych dniach po ataku z 11 września twierdził, że nie został on przeprowadzony przez jego organizację terrorystyczną. Dwa miesiące później jednak, amerykańscy żołnierze odnaleźli w Dżalalabadzie taśmę wideo, na której uwieczniono rozmowę bin Ladena z jednym ze współpracowników. Z nagrania wideo wynika, że to Al-Kaida stoi za zamachami z 11 września.

Nie brakło jednak głosów, że mężczyzna na nagraniu, nie jest przywódcą Al-Kaidy, lecz jedynie… podstawionym przez amerykański rząd sobowtórem. Twierdzeń tego typu nie rozwiały nawet kolejne taśmy, na których bin Laden przyznaje się wprost do swej odpowiedzialności za tragedię z 11 września.

11 września w wersji „hardcore”

Wśród teorii spiskowych związanych z zamachami z 11 września nie brakuje także czystej fantastyki. Według najbardziej skrajnego skrzydła spiskowców, w wieże WTC nie uderzyły samoloty, lecz rakiety. Morgan Reynolds, były członek administracji Busha stwierdził, że nie jest fizycznie możliwe, by Boeingi wykonane główne z aluminium były w stanie spenetrować w takim stopniu stalowe konstrukcje WTC. Jego zdaniem, w nowojorskie wieże uderzyły rakiety balistyczne, które na nagraniach wideo (sfałszowanych przez rząd) zostały komputerowo przerobione na samoloty pasażerskie.

Najbardziej „hardcore’ową” wersję zaproponował jednak Brytyjczyk David Icke, który twierdzi, że za atakami z 11 września stoją… kosmici, a konkretnie – Reptilianie, czyli pozaziemskie humanoidy zdolne do zmieniania swoich kształtów. Według niego to właśnie kosmici są siłą napędową wszystkich spisków i wojen, które wybuchły na Ziemi w ostatnim czasie. Los WTC miał zostać więc przypieczętowany przez spisek pozaziemskiej cywilizacji.

„Prawdziwy” cel krwawych ataków

Nazajutrz po tym jak świat próbował otrząsnąć się z szoku, zrodziło się pytanie: Czemu miały służyć zamachy z 11 września, kto miał na nich zyskać? Według oficjalnych analiz politycznych, atak Al-Kaidy na Stany Zjednoczone był elementem „świętej” wojny przeciwko dominacji USA i odwetem za wspieranie Izraela na Bliskim Wschodzie.

Według zwolenników teorii spiskowych, prawdziwe powody zostały ujawnione wraz z ogłoszeniem przez administrację George’a W. Busha programu globalnej wojny z terroryzmem. Jej symbolem stały się inwazje na Afganistan w 2001 roku oraz na Irak w dwa lata później. Zdaniem zwolenników spisku, ataki z 11 września stały się przyczynkiem do zaprowadzenia globalnego Pax Americana, czyli systemu potwierdzającego jednostronną przewagę gospodarczą, polityczną i militarną USA nad resztą świata.

11 września miał posłużyć za usprawiedliwienie dla interwencji sił Zachodu (głównie wojsk Stanów Zjednoczonych) na Bliskim Wschodzie; prawdziwym powodem operacji zbrojnych nie miało być jednak obalenie talibów i Saddama Husajna, lecz zdobycie zasobów ropy oraz nowych miejsc pod bazy wojskowe. Zamachy z 11 września 2001 roku miały być więc początkiem drogi, która ma się docelowo zakończyć zbudowaniem osławionego „Nowego Porządku Świata”.

by onet.pl

W końcu roku 2012, niszczycielskie pole magnetyczne, a dokładnie jego zmiany, przyniosą tylko śmierć. Żyjemy obecnie w dosyć zaawansowanej technologicznie cywilizacji… wszystko to obróci się w pył w grudniu 2012 roku.

Intensywna hiperaktywność słońca przyniesie potężny wiatr słoneczny, który przeszyje całą planetę, niosąc śmierć.

Musimy i możemy jednak podjąć pewne kroki aby choć po części zwiększyć nasze szanse na przetrwanie. Musimy przygotować się na najgorsze, po to, aby w przypadku naszego przetrwania pomóc w odbudowie tego świata i odtworzeniu naszej wiedzy.

Już na wiele lat przed 2012 rokiem została wyznaczona pewna strategia: „Jak przetrwać rok 2012″, propagowana na wielu stronach w sieci. Jakkolwiek musisz zdać sobie sprawę, że aby przetrwać potrzeba co najmniej 20 do 50 tysięcy złotych!

Potrzebujesz tych pieniędzy, aby kupić:

- wystarczająco dużo materiału wymaganego do przeżycia
- jedzenie na co najmniej rok czasu
- nasiona warzyw, ziaren, ryżu, ziemniaków
- wyposażenie, wymagane do „startu” w nowej cywilizacji
- książki

Część z tych pieniędzy zostanie przeznaczona na budowę bunkrów.

Miejscem naszego przetrwania będą góry Drakensberg w południowej Afryce. W momencie kiedy będziemy w wysokich górach zostaniemy wystawieni na potężne burze i radiację słoneczną. Jedynym zatem sposobem przeżycia jest zbudowanie bunkra lub pomieszczeń wysoko w górach. Należy przy tym ograniczać używanie stali, bo przyciągać będzie zagubione pioruny. To zadanie jest najtrudniejsze, ponieważ będziemy musieli uzyskać rodzaj pozwolenia na prace przy budowie schronu.

Fala tsunami która powstanie w roku 2012 będzie miała do około 3km wysokości! nad poziomem morza. Dlatego też należy wybrać wysokie partie górskie… to jedyny sposób aby później odtworzyć cywilizację.

EUROPA:

Wiele osób pyta, czy sensowne jest budowanie schronów w Europie. Moja odpowiedź brzmi: NIE, chyba że myślimy o wysokich górach w Hiszpanii lub Turcji. W niskich partiach górskich lub na nizinach, taki bunkier poddany byłby bardzo silnym trzęsieniom ziemi, nie mówiąc już o fali zalewającej wszystko na swojej drodze i wbijającej napotkane budowle głęboko w muliste dno. Nawet gdyby jakimś cudem udało się nam przeżyć, nie wydostaniemy się na powierzchnię bo obszary niskie będą przez długie miesiące głęboko pod powierzchnią wody. Według obliczeń PRZEWAŻAJĄCA część Europy będzie po kataklizmie bardzo zimnym miejscem.

AMERYKA PÓŁNOCNA I POŁUDNIOWA:

Szanse na przetrwanie w tych miejscach są bardzo nikłe. Powodem jest fakt, że w tych miejscach największe będzie przesunięcie osi Ziemi. Wiele wulkanów będzie wybuchać a ogromne trzęsienia Ziemi będą pochłaniać całe połacia lądów. To najgorsza lokalizacja…

INNE MOŻLIWE MIEJSCA:

Niestety… potrzebne są pieniądze, aby w ogóle myśleć o swoim życiu po 2012 roku. Bez pieniędzy szanse na przeżycie są bliskie zeru. Miejsc można szukać na własną rękę. Warto jednak zorganizować się w grupy i po prostu zacząć działać. Na ostatnią chwilę może być już za późno. Pamiętaj! tylko od Ciebie zależy czy zrobisz cokolwiek by przeżyć. Pomyśl o swojej przyszłośći, o swojej rodzinie, drugiej połowie, o dzieciach, które być może nie dożyją kilkunastu lat… nic nie robić to grzech.

Niestety, sytuacja przed i po kataklizmie będzie bardzo trudna. Tak bardzo, że częsco będziemy myśleć TYLKO o sobie… aby przeżyć…

NIETONĄCE ŁODZIE:

Dystrybutor: http://1100ac.etapyachting.com

Głównym problemem będzie fala pływowa… jedynym sposobem jej przetrwania jest ucieczka w wysokie partie górskie lub posiadanie „nietonących” łodzi. To specjalnej konstrukcji łodzie motorowe lub żaglowe, które nie mają prawa zatonąć. Przy odrobinie szczęscia, o ile nie roztrzaskamy się o coś po drodze będziemy mogli przeżyć. Niestety łodzie takie są BARDZO drogie i tylko duża grupa osób jest w stanie kupić zaledwie jedną taką łódź.

Do roku 2002 na świecie wyprodukowano 6000 takich łodzi, do roku 2012 będzie ich około 10000. Gdyby wykorzystać jedną czwartą z nich, tj. 2500, zakładając, że na jednej łodzi mogłoby uchronić się czworo ludzi, daje to około 10000 osób, wystarczająco dużo aby odbudować cywilizację.

Prawdopodobnie nikt z nas jednak zwyczajnie nie zarobi dostatecznie dużo, aby kupić taką łódź. Jednak i wtedy pozostanie rozwiązanie… łódź można pożyczyć lub.. po prostu ukraść. To bez wątpienia najlepszy pływający bunkier o jakim możemy marzyć.

CI, KTÓRZY PRZETRWAJĄ:

Chcę rozpocząć dużą akcję przetrwania i przywrócenia cywilizacji – największą jaka być może kiedykolwiek miała miejsce. Niestety, tylko parę osób w odniesieniu do całej ludzkości, zdaje sobie sprawę co nas czeka. Potrzebny jest każdy mężczyzna i każda kobieta. Wszystko zależy od motywacji i choć „kropli” zainteresowania tym co się wydarzy.

W katastrofie przesunięcia biegunów magnetycznych, wszystkie istniejące na świecie struktury i budowle przestaną istnieć. Większość ludzkości zginie. Potrzeba będzie wielu ludzi.. żywych ludzi, aby myśleć o przetrwaniu po katakliźmie. Bardzo potrzebne będą:

- materiały do przetrwania
- ekwipunek do budowy nowego świata
- rowery do transportu
- jedzenie
- nasiona, ziarna, ryż, ziemniaki
- nietonące łodzie
- mini biblioteka książek zawierająca:

- drewniane liczydła
- mapy na podstawie których można będzie zlokalizować minerały
- dokładne mechaniczne zegary
- soczewki optyczne
TO NIEZBĘDNE materiały, na podstawie których cywilizacja może powstać z popiołów.

PODSUMOWUJĄC:

Jeśli ktokolwiek z nas przetrwa… będzie mógł wraz z innymi poprowadzić cywilizację w lepsze jutro… Zastanów się.. czy ta strona, na której czytasz teraz te informacje powstałaby zupełnie bez powodów? Wszystko ma sens i wszystkie działania mają swoje powody. Być może dzięki temu, że tu trafiłeś będziesz jednym z nielicznych żywych grzebiących w błocie po katastrofie.

Patrick Geryl
Tłumaczenie: Eurycide, www.paranormalne.forall.pl
źródło: www.howtosurvive2012.com

Ale do rzeczy. W niedzielę, wieczorem, koleżanka zrobiła imprezkę(z „okazji” końca wakacji), w Józefowie, na którą mnie zaprosiła.

Ogólnie, dojechałam na miejsce, razem z Marleną i dopiero tam, Marlena powiedziała mi że impra jest na dworze nad rzeką! Ognisko! (a noce kurwa są przecież zimne!)

Ale okej, dochodzimy nad rzekę(szłyśmy długo przez ciemny las, dobrze, że Marlena ma latarkę w komórce…) , a tu patrzę, a oni mają to ognisko na jakiejś wyspie. No to automatycznie rozglądam się za łódką, a oni się drą, żeby przełazić przez rzekę (rzeka „Świder”).

Że co?! Nie ma mowy! Wkręcacie nas – wydarłam się do nich

I w tym momencie Łukasz wlazł do rzeki bez butów i idzie do nas, a wodę miał do ud. Ja totalny szok.

Stwierdziłam, że skoro włazi do rzeki , to raczej nas nie wkręca. Zdjęłam buty i skarpetki, zapakowałam je do siatki z piwami podwinęłam rurki (tylko do kolan mi się udało) i wlazłam do rzeki. W sumie, po wyjściu z wody, tak czy siak, byłam cała mokra, po woda strasznie parowała. Dobrze że było ognisko, było się przy czym ogrzać i wysuszyć.

Ogólnie, całą noc piliśmy, tak koło 3:00 w nocy wszyscy poszli spać, a ja pilnowałam ogniska, żeby nie zgasło. Reasumując, w ogóle nie spałam.

Kurde, nie mam fazy an pisanie notek na blogu, dlatego tak krótko to opisałam. Jak będzie mi się chciało to opowiem wszystko dokładniej.

A teraz miłego…początku roku szkolnego.

Gosiek

Niby zwykła grypa, ale na początku XX w. pojawiła się niczym jeździec apokalipsy, siejąc spustoszenie porównywalne jedynie do epidemii dżumy z połowy XIV w.

Amerykański wirusolog Jeffrey Taufenberger nazwał hiszpankę „nigdy nieosądzonym masowym mordercą”.

Rozalka ma dziecięce czółko, złote włoski i długie rzęsy. Dziewczynkę zabiła hiszpanka, a w zasadzie jej trzecia i ostatnia fala. Sycylijski generał Mario Lombardo nie chciał, by jego ukochana córeczka zmieniła się w proch. Zatrudnił słynnego balsamistę Alfredo Salafię, by zakonserwował ciało (dopiero w marcu 2009 r. odkryto tajemnicę mieszanki wtłoczonej w żyły dziecka – składała się z gliceryny, formaliny, siarczanu cynku i kwasu salicylowego). Chemik stworzył najdoskonalszą mumię świata, która spoczywa do dziś w katakumbach kościoła kapucynów w Palermo. Rozalia Lombardo jest przykładem kunsztu balsamisty, pomnikiem rozpaczy po stracie dziecka, ale i symbolem choroby, która zabiła miliony. Dziewczynka urodziła się na początku 1918 r., gdy grypa zaczęła zbierać pierwsze żniwo, a umarła jako jedna z ostatnich ofiar, 6 grudnia 1920 r.

Fot. Getty Images/FPM

Choroba zaczynała się typowo – gorączką, dreszczami, bólem mięśni, głowy i gardła. Większość pacjentów po kilku dniach zdrowiała, choć lekkie zmęczenie utrzymywało się jeszcze przez jakiś czas. Tak było w przypadku ponad miliarda ludzi, gdyż hiszpanką zaraziła się jedna piąta (niektórzy mówią nawet o jednej trzeciej) ludności świata. Wśród tych, którym udało się z nią wygrać, byli Walt Disney, Edward Munch, król Hiszpanii Alfons XIII, Franklin Roosevelt oraz Woodrow Wilson. Ale już Guillaumowi Apollinaire’owi, córce Zygmunta Freuda – Zofii czy Egonowi Schiele nie udało się umknąć śmierci. U nich doszło do powikłań – wdało się zapalenie i obrzęk płuc, które powoli zalał krwawy płyn. Pozbawionym tlenu pacjentom siniały uszy, twarz i ciało. Śmierć następowała przez uduszenie. Tym, co odróżniało hiszpankę od poprzednich epidemii grypy, był jej błyskawiczny rozwój i łatwość zarażania. Młodzi ludzie budzili się rześcy i zdrowi, a z nadejściem nocy już nie żyli.

Hiszpanka lubiła ludzi w kwiecie wieku – zdrowych i silnych. Zazwyczaj inne epidemie grypy zabijały najsłabszych, czyli starców i dzieci, dlatego krzywa umieralności przybierała kształt litery U. W przypadku hiszpanki ponad połowa ofiar miała 20–40 lat. Grypa nie interesowała się starcami, aż 99 proc. ludności powyżej 65 roku życia przeżyła pandemię. Trochę częściej zabierała dzieci, jak Rozalię Lombardo czy Franciszka i Hiacyntę Marto, rodzeństwo, któremu objawiła się Matka Boska Fatimska. Wbrew nazwie, grypa nie narodziła się jednak w Hiszpanii.

Haskell County, Kansas, luty 1918 r.

Lorig Miner, lekarz i aptekarz z Haskell County, był zaniepokojony. Codziennie przychodzili do niego pacjenci z objawami grypy. Zazwyczaj przebiegała dość łagodnie, tylko w pojedynczych przypadkach miały miejsce komplikacje. Ponieważ chorych było coraz więcej, lekarz wysłał do United States Public Health Service informację o wybuchu epidemii. Nikt się tym tam specjalnie nie przejął, ale informację o pojawieniu się choroby i jej przebiegu wydrukowano w wiosennym „Public Health Report”. Tymczasem 4 marca w pobliskim obozie szkoleniowym Camp Feston zachorował wojskowy kucharz. Trzy tygodnie później na 56 tys. skoszarowanych rekrutów 1100 było chorych, 38 zmarło. Podobnie było w sąsiedniej bazie wojskowej w Fort Riley, gdzie rankiem 11 marca do lekarza zgłosił się z objawami grypy jeden szeregowiec; w porze obiadu w lazarecie leżało już 100 pacjentów, a pod koniec tygodnia chorowało 500 żołnierzy (41 zmarło). Choroba równie szybko zaatakowała zatłoczone miasta, fabryki oraz więzienia.

Tak historycy i epidemiolodzy rekonstruują dziś początek epidemii, a w zasadzie przebieg pierwszej z trzech fal choroby. Nie ulega wątpliwości – gdyby nie nowoczesne środki transportu, jak kolej żelazna i parowce oceaniczne, wirus rozprzestrzeniałby się wolniej, a może wręcz zostałby zatrzymany (co udało się w Australii, gdzie obowiązkowa kwarantanna osób przybyłych na statkach powstrzymała drugą falę epidemii). Tocząca się w Europie wojna była tylko dodatkowym elementem sprzyjającym rozprzestrzenianiu się wirusa, który wraz z wysyłanymi na front amerykańskimi żołnierzami trafił do okopów we Francji, następnie zaatakował cywilów, by potem szturmem podbić Azję i Afrykę.

Wirus przepłynął Atlantyk i przycumował we francuskim Breście w kwietniu 1918 r. Pierwsi zainfekowani żołnierze francuscy trafili do szpitali wojskowych kilka dni później. W maju 1918 r. brytyjska marynarka wojenna powiadomiła o 10 tys. chorych marynarzy. Chociaż epidemia najprawdopodobniej najwcześniej objawiła się we Francji, Europa dowiedziała się o niej z prasy hiszpańskiej, ponieważ tylko w niezaangażowanej w wojnę Hiszpanii cenzura przepuściła informację o licznych zachorowaniach. Pod koniec maja agencja prasowa Fabra wysłała depeszę do Reutersa o tajemniczej chorobie, która „zaczyna się nagle, trwa krótko i znika bez śladu”. Wkrótce grypę zaczęto nazywać hiszpańską, co do dziś pozostało jej najpopularniejszym przydomkiem, choć zwano ją też gorączką flandryjską, gorączką trzech dni, knock-me-down fever, flu, purple death, la grippe oraz influenzą.

Linia Marny, Francja, maj 1918 r.

Wiosną 1918 r. z działań wojennych wycofała się Rosja, co pozwoliło Niemcom ze zdwojoną siłą uderzyć na Francję. Na front zachodni posłano ponad milion żołnierzy i przerzucono ze wschodu 3 tys. armat. Zdobycie Paryża zdawało się być na wyciągnięcie ręki. Jedynym ratunkiem dla aliantów miał być napływ żołnierzy amerykańskich. Dlatego Niemcy, chcąc zdążyć przed przybyciem wsparcia zza oceanu, planowali błyskawiczną ofensywę. Grypa okazała się szybsza. W maju zdziesiątkowała 37 dywizji przygotowanych do ataku na linii Marny. „W każdym batalionie choruje ponad 200 żołnierzy, armia głoduje, gdyż zaopatrzenie nie nadąża za wojskiem” – raportował z frontu pod koniec czerwca załamany Erich Ludendorff.

Grypa zadziałała na korzyść Ententy, której wojska przegrupowały się i powstrzymały oddziały niemieckie. Nie znaczy to jednak, że choroba oszczędziła wojska aliantów. Wirus nie rozróżniał narodowości, a siedzący miesiącami w okopach, zmarznięci i niedożywieni mężczyźni stali się dla niego łatwym celem. W wojsku francuskim śmiertelność okazała się trzykrotnie wyższa niż wśród cywili (na 36 mln Francuzów zmarło we Francji 200 tys. ludności cywilnej), a niemal połowę zgonów w armii amerykańskiej spowodowała grypa (od lipca 1917 do kwietnia 1919 r. zmarło na nią 43 tys. żołnierzy Amerykańskiego Korpusu Ekspedycyjnego). Podczas gdy wojna pochłonęła ok. 10 mln ofiar, hiszpanka zabrała co najmniej 20 mln (tyle osób zabitych przez wirusa figuruje w rejestrach). Ponieważ jednak nikt nie prowadził statystyk w Afryce i Azji, przypuszcza się, że ofiar na całym świecie było co najmniej dwa razy więcej, niektórzy mówią nawet o 100 mln.

Paradoksalnie, w zachodniej prasie pojawiły się doniesienia o epidemii, gdy pierwsza fala hiszpanki już osłabła. W lipcu w czasopiśmie medycznym „The Lancet” opublikowano nawet artykuł, w którym autorzy spekulowali, że zaraza nie była grypą, ponieważ przebieg choroby był zbyt krótki i zazwyczaj bez większych komplikacji. Przez chwilę wszystkim wydawało się, że już po strachu, tymczasem fala wiosenna okazała się tylko przygrywką do tego, co miało nastąpić jesienią.

Freetown, Sierra Leone, 15 sierpnia 1918 r.

Do doków Freetown, jednego z najważniejszych zachodnioafrykańskich portów przeładunkowych węgla i miejsca przerzutu wojsk brytyjskich, australijskich i afrykańskich, wpłynął brytyjski okręt wojenny HMS „Mantua”. Na jego pokładzie musieli już być chorzy, gdyż wirus rozprzestrzenił się błyskawicznie – do końca września zachorowało na grypę dwie trzecie mieszkańców miasta, przy czym na 200 chorych umierały aż trzy osoby. Kolejni zarażeni wsiadając na statki, zabierali ze sobą w podróż zarazek (grypa rozwijała się wzdłuż zachodnioafrykańskiego wybrzeża i linii kolejowych).

Dwoma innymi portami, w których pojawiła się jesienna fala grypy, były znowu Brest i Boston. Pierwszy przypadek wśród marynarzy odnotowano 27 sierpnia, pierwszy cywil zachorował 3 września, ale najlepiej udokumentowany jest rozwój drugiej fali grypy w obozie w Devens (50 km na zachód od Bostonu), w którym stacjonowało 45 tys. żołnierzy gotowych do wysłania na front we Francji. 7 września zgłosił się jeden szeregowiec z wysoką gorączką, u którego lekarz dyżurny podejrzewał zapalenie opon mózgowych. Zmienił zdanie, gdy 14 września zachorowało 36 kolejnych rekrutów. Pod koniec września było już 6 tys. chorych, z których codziennie umierało od 60 do 90. Jeden z obozowych lekarzy pisał, że „ciała zmarłych układano w sągi jak drewno”. Pod koniec października w Devens było już potwierdzonych 17 tys. zachorowań, czyli jedna trzecia załogi obozu. Z Bostonu grypa dotarła do Filadelfii (gdzie jednego dnia w październiku umarło 711 osób), Baltimore, Waszyngtonu, Nowego Jorku i Chicago, a potem rozprzestrzeniła się na cały obszar Ameryki Północnej, Pacyfik i tereny Alaski.

Nawet jeśli dane statystyczne z miast amerykańskich i europejskich robią wrażenie, to liczba ofiar w Indiach (12 razy więcej niż w USA i Europie) czy na wyspach Pacyfiku była wprost niesamowita. W Indiach, w których panował straszliwy głód, a zbudowana przez Brytyjczyków sieć kolejowa sprzyjała rozprzestrzenianiu się wirusa, zmarły miliony (szacuje się, że umierało pięć osób na 100 chorujących). Historyk amerykański Mils napisał, że „rzeki były pełne trupów i nie starczało drewna, by kremować ciała”. Niezwykle niszczący był atak choroby na odizolowanych wyspach na południowym Pacyfiku, takich jak Samoa (gdzie zabiła 22 proc. ludności), Nauru (16 proc.), Tahiti (14 proc.) i Fidżi (5 proc.).

Great Lakes, Illinois, jesień 1918 r.

Pielęgniarka Josie Brown ze szpitala Naval Hospital w Great Lakes nie wiedziała od czego zacząć. Chorzy na grypę leżeli wszędzie – w salach, korytarzach, na schodach. Nie nadążano ze zmianą pościeli, zresztą po prostu jej nie było. Umierający leżeli w zakrwawionych prześcieradłach. „Kostnice pełne były trupów, które kładziono jedne na drugich, a grabarze pracowali całe dnie i noce” – pisze we wspomnieniach siostra. W całych Stanach brakowało personelu medycznego, ponieważ grypa nie oszczędzała ani lekarzy, ani pielęgniarek, do chowania zmarłych zatrudniano zaś wszystkich, którzy mogli pracować.

Choć nie wiedziano, co powoduje tak groźne objawy (związek wirusa grypy z zakażeniem u ludzi udowodniono dopiero w 1933 r.), nie było wątpliwości, że zarazek przenosi się drogą kropelkową. W przeciwnym razie nie kazano by nosić masek na ulicy, nie rozpylano środków dezynfekcyjnych w autobusach i metrze, a przy wejściach do teatrów i kin nie wisiałyby plakaty o następującej treści: „Jeśli jesteś zaziębiony, kaszlesz i kichasz – nie wchodź do środka. Wróć do domu i zostań w łóżku, dopóki nie wyzdrowiejesz. W kinie nie wolno kichać, kasłać i spluwać. Jeśli musisz zakasłać – zasłoń usta chusteczką, a gdy kaszel przedłuża się, natychmiast wyjdź z sali. Nasze kino uczestniczy w zorganizowanej przez wydział zdrowia akcji upowszechniania wiedzy na temat grypy”.

Ponieważ nie znano leku na chorobę, starano się jej zapobiegać. Organizowano kwarantanny, kazano unikać tłumów, wentylować pomieszczenia, sprzątać kurz i dbać o higienę (nie używać tych samych ręczników czy sztućców). Nowojorska kampania przeciwko spluwaniu na ulicy doprowadziła do aresztu ok. 500 niestosujących się do zakazu osób.

Konieczność noszenia maski, utrudnienia w komunikacji miejskiej, pozamykane teatry i kina niektórzy odbierali jako ograniczenie ich wolności, a ich oburzenie dodatkowo podsycały doniesienia mówiące o nieskuteczności tych zabiegów. Niektórzy wykorzystywali grypę do mniej szlachetnych celów. Ponieważ kichające dzieci odsyłano do domu, co sprytniejsi uczniowie w Pittsburghu przynosili ze sobą do szkoły pieprz, by zmusić się do kichania. Zdecydowana większość stosowała się jednak do dyktatury ówczesnej medycyny i narzucanych ograniczeń. Pito syropy eukaliptusowe, stosowano antyseptyczne spreje do nosa i gardła, noszono woalki i rękawiczki, z półek znikała chinina. Stosowano też znacznie mniej naukowe metody – żuto tytoń, kąpano się w lodowatej wodzie, okadzano, noszono amulety, a w Nigerii pito nawet wodę, w której pływały kartki z surami Koranu.

Warszawa, listopad 1918 r.

Zabójczy fenomen hiszpańskiej grypy przerażał ludzi na całym świcie, ale prawdziwa panika zaczęła się wtedy, gdy zaczęto grzebać całe rodziny, zabrakło lekarzy, pielęgniarek, księży, karawanów, a w końcu miejsc na cmentarzach.

Do Polski hiszpanka przyszła stosunkowo późno. Pierwsze przypadki odnotowano dopiero w lipcu we Lwowie. Choroba najpierw przemieściła się koleją wzdłuż trasy Lwów–Kraków–Katowice (w Krakowie była we wrześniu), a do Warszawy zawitała w październiku. Ponieważ w Polsce nie prowadzono rejestrów epidemiologicznych, trudno powiedzieć, ile dokładnie osób zmarło.

Na szczęście epidemia grypy w Polsce trwała zaledwie cztery miesiące – od końca września 1918 r. do stycznia 1919 r. (nowa fala zachorowań wróciła wiosną 1919 r., ale miały one już znacznie łagodniejszy przebieg). Lektura gazetowych nekrologów potwierdza, że na grypę umierali wyłącznie ludzie młodzi, dwudziesto- i trzydziestoletni.

4 listopada głos zabrała powołana przy Radzie Regencyjnej Komisja dla Zdrowia Publicznego, która w uspokajającym tonie wyjaśniała, jak przenosi się zakażenie grypą i oszacowała częstość zachorowań na ziemiach polskich na 1 proc. Członkowie Komisji zalecali przede wszystkim przestrzeganie zasad higieny: unikanie zgromadzeń, mycie rąk po powrocie do domu i płukanie ust oraz gardła. „Środka na wyleczenie nie ma, surowica nie skutkuje. Poza tymi wskazówkami innych środków ochronnych przeciwko influency nie znamy i też ich pewnie szybko nie poznamy”.

Trzecia, ostatnia fala hiszpanki była w większości jedynie echem drugiej (wyjątkiem były Chiny). W Stanach przypadki śmierci miały miejsce na jesieni 1919 r., potem jeszcze w latach 20. grypa uderzała tu i ówdzie, szczególnie jesienią i zimą. Zauważono, że osoby, które przeszły grypę w czasie jej pierwszego ataku, nie chorowały podczas drugiej fali. Często ich odporność pozostawała na całe życie.

Fort Dodge, Iowa, 1919 r.

Przegrana walka z nieznanym zarazkiem była policzkiem dla pewnych swej wiedzy lekarzy. Pomysłów na to, co jest przyczyną choroby, było mnóstwo. Teorie spiskowe obarczały winą Niemców, którzy ponoć zatruwali konserwy, ryby, a nawet rozpylali zarazki w miejscach publicznych. W tym samym czasie Niemcy mówili, że zarazę wywołali powiązani z aliantami naukowcy chińscy. Winą obarczano też bakterie, odkryty w 1892 r. bakcyl Ryszarda Pfeiffera (nazywany pałeczką grypy), morowe powietrze, mówiono o zemście natury za wojnę i użycie niszczących gazów bojowych. Świat gubił się w domysłach.

Spory wkład w rozszyfrowanie zagadki, co wywołało zarazę, wniosły zwierzęta: ogary, lisy, fretki, a także świnie, które w tym czasie chorowały w niektórych stanach USA tak samo często jak ludzie. J.S. Koen, inspektor Urzędu Przemysłu Zwierzęcego Stanów Zjednoczonych w Fort Godge w stanie Iowa, pisał w 14 numerze „American Journal Veterynary Medicine” z 1919 r.: „Zeszłej jesieni i zimy napotkałem nowe objawy chorobowe, jeżeli nie całkiem nową chorobę. Jestem przekonany, że mam równie dobre podstawy do postawienia takiej diagnozy u świń jak lekarze, którzy rozpoznają tę chorobę u człowieka. Podobieństwa epidemii panującej wśród ludzi i świń są uderzające, a doniesienia o tym, że zaraz po zachorowaniach w rodzinie następuje wybuch choroby u świń i odwrotnie – bardzo liczne. (…) Między tymi dwiema chorobami istnieje jakiś związek. Choroba świń wygląda na grypę i dopóki ktoś nie udowodni, że to nie grypa, będę się upierał przy swoim twierdzeniu”.

Poglądy inspektora Koena nie były zbyt popularne. Nie cieszyły się uznaniem zwłaszcza u hodowców świń, słusznie obawiających się, że udowodnienie związku między grypą tych zwierząt a ludzkim zarazkiem zmniejszy zainteresowanie wieprzowiną. Ponieważ na pierwsze dowody o wirusowym podłożu choroby trzeba było czekać jeszcze 15 lat, poprzestawano na doświadczeniu zdobytym przy okazji podobnych epidemii zdarzających się w przeszłości, z lat 1833, 1837, 1847, 1889–90.

Armed Forces Institute of Pathology, Waszyngton, 1996 r.

Tak naprawdę żadna influenza z przełomu XIX i XX w. nie przerażała ludzi tak bardzo jak dżuma, cholera i tyfus plamisty. One oznaczały nieodwołalną śmierć – grypa była początkowo traktowana jak choroba płuc, przejściowa gorączka, może trochę poważniejsza niż przy zwykłej infekcji. Leczono ją klasycznie: środkami napotnymi, nieraz ziołami przeczyszczającymi, ale przede wszystkim zalecano chorym stawianie rozgrzewających baniek i pozostanie w łóżku do czasu ustąpienia gorączki i kaszlu. Antybiotyki skuteczne w likwidowaniu zapaleń płuc wprowadzono do lecznictwa dopiero po 1944 r. Nie było też środków, które dziś wykorzystywane są w walce z wirusem grypy – takich chociażby jak Amantadyna czy najnowsze: Relenza i Tamiflu. Wiadomo jednak – bo zbadali to genetycy amerykańscy Jeffery K. Taubenberger, Ann H. Reid i Thomas G. Fanning z Armed Forces Institute of Pathology w Rockville – że byłyby na pewno skuteczne przeciwko szczepowi wirusa z 1918 r.

Wspomniana trójka naukowców ogłosiła kilka lat temu na łamach „Scientific American” („Świat Nauki”, luty 2005 r.) wyniki badań mające wyjaśnić naturę zabójczego szczepu wirusa grypy z 1918 r. Przez 80 lat pozostawał on dla naukowców wielką tajemnicą, gdyż nie wiedziano, dlaczego zabijał zwłaszcza młodych dorosłych, zwykle odpornych na tego rodzaju infekcje. Przez lata nie potrafiono wyizolować DNA wirusa z tkanek ofiar hiszpanki. Udało się to dopiero w 1996 r. przy wykorzystaniu próbek pobranych w czasie autopsji z płuc żołnierza, który zmarł na grypę w Fort Jackson, zakonserwowanych w formalinie i przechowywanych w Armed Forces Institute of Pathology w Waszyngtonie.

Niestety, analiza genomu wirusa hiszpanki nie ujawniła żadnych szczególnych cech, którym można by przypisać jego wyjątkową zjadliwość. Amerykanie dowiedli, że wywodził się on z ptasich szczepów i z całą pewnością nie wyłonił się nagle ze świń, jak próbował sugerować inspektor Koen (kierunek przenoszenia był wręcz odwrotny – z ludzi na świnie). Pewne było też to, że „namnażał się w ogromnych ilościach i błyskawicznie przenosił z komórki do komórki”. Ale dlaczego zabijał? W 2007 r. na łamach „Nature” inny zespół badaczy, z University of Wisconsin, postawił tezę, że podczas epidemii hiszpanki śmiercionośny okazał się nie tyle sam wirus, co układ odporności jego ofiar – na tyle silny, że niszczył płuca pod wpływem obecności grypowego zarazka.

Hiszpanka nie zdradziła więc jeszcze swoich tajemnic, a żadna kolejna epidemia (azjatycka w 1957–58, Hongkong 1968–70 i rosyjska 1977–78) nie była już tak zabójcza jak ona. W końcu dysponujemy medykamentami, o których lekarzom w 1918 r. nawet się nie śniło. Ale sposoby zapobiegania rozprzestrzenianiu się wirusa pozostały te same: odizolowanie chorych, noszenie masek, higiena i unikanie tłumów.

Hiszpanka minęła tak nagle, jak się pojawiła, ale strach, jaki pozostawiła po sobie, trwał całe lata. Nawet dzisiaj przy pojawieniu się kolejnych odmian grypy porównujemy ją z hiszpanką i zastanawiamy się, czy przybierze tak niszczące rozmiary?

onet.pl

tutaj inny podobny przypadek.

Żyję w Warszawie. Mam tylko 15 minut do centrum, lecz miejsce w którym mieszkam, to coś jak wieś. Nie…to jest wieś…w mieście :] Taka enklawa.

Znajdują się tu domy, które pobudowali ludzie jakieś 5, 4 lata temu, nowoczesne i ładne, są też chałupy, które stały tu już przed wojną, lub powstały tuż po wojnie, albo trzeci rodzaj, mieszanka. Czyli taki dom sprzed wojny został odnowiony i rozbudowany (czyli tak jak mój;] ). Nikt w tym miejscu jeszcze nie wybudował osiedli, gdyż wszyscy boją się, że jest tu dużo zanieczyszczeń, bo to miejsce jest blisko elektrowni. Gówno prawda. Przez to, że elektrownia ma wysokie kominy, dym z tymi szkodliwymi substancjami jest wywalany na dużą odległość i spada o wiele dalej.

Moja rodzina mieszka tu od czterech pokoleń(dobrze policzyłam? Czterech?). Mój pra pra dziadek był chmielarzem (oo tak, ma się te „piwne” korzenie ;p)  i mieszkał pod Krakowem. Pewnego dnia przyjechał Hrabia Branicki i spróbował jego piwa, tak mu posmakowało, że zabrał go ze sobą tu, do „Warszawy” (wtedy to nie była jeszcze Warszawa, tylko wieś), aby robił dla niego piwo.

Taka historyjka jest przekazywana u mnie w rodzinie, z pokolenia na pokolenie.

Wsią to, to miejsce jest nadal, z wyjątkiem tego, że do centrum jest bliziutko.

W każdą niedzielę (jak to na wsi) wszyscy ruszają tyłki z domów na mszę. Większość przychodzi na 11:00.

Podczas mszy,Ksiądz zza ambony rozgląda się po kościele i wychacza, kogo nie ma, kto jest, a czy może przyszedł ktoś nowy (co się rzadko zdarza). W wakacje, zazwyczaj grzmi podczas kazania „Ludzie robią sobie wakacje, biorą urlopy i przestają do kościoła chodzić! Od Pana Boga nie można sobie wakacji zrobić! „

Tak jak jest opisane w zakładce „o mnie” , on bardzo dobrze zna moich rodziców i objeżdża mnie gdy nie przyjdę do kościoła i kabluje starym.

Tutaj, każdy zna każdego.

Nawet listonosz rozwozi pocztę na rowerze i każdy go zna.

W całej tej wsi są tylko 2 sklepy.Na szczęście jeden z nich, jest zaraz obok mojego domu.

Tak jak mówiłam, pracuję na plebanii. Trwa remont wierzy. Od dwóch dni przyłazi tu jakiś robol. Non stop prosi mnie o swój numer telefonu albo” naszą-klasę”!

Dżius Krajzler!

Pierwszego dnia, gdy się przedstawił („Wiesiek jestem”) i podałam mu rękę, stwierdził, że  mam delikatne dłonie („o jakie delikatne paluszki masz”). Po czym zaczął mnie podrywać.

Bez przerwy tu przychodzi i gada, prosi o numer telefonu itd.

A najbardziej wkurwia mnie w nim to, że sam nie zapoda tematu, tylko co 5 sekund pyta się „i co powiesz”. Fuck!

Nic kurwa, nic Ci nie powiem,a  teraz spierdalaj!

Fuck, szlak mnie trafia, bo nie powiem mu tego. Zbyt dobrze mnie wychowali.

Powiedział, że poczeka na mnie po pracy o.0 <panika>

Ale mam plan, jak go uniknąć. Po pierwsze, nakablowałam na niego ks. Bohdanowi, który poszedł do szefa tego kolesia i powiedział, że przeszkadza tu w pracy, ale Wiesiu zaraz przyleciał, powiedział, że on wie, że ja udaje niedostępną( „Ja wiem, ze Ty udajesz…jak to się mówi? Aaaaa, niedostępną, kobiety to lubią, w sumie mężczyźni też…”) po czym stwierdził że poczeka na mnie po pracy.

Lecz, babcie, które stały obok, (moherowe oczywiście, które przyszły na kółko różańcowe), gdy tylko Wiesiu wyszedł , wyraziły swoje głębokie współczucie, nad tym, że zarywa do mnie taki przypał i powiedziały mi, ze mają klucze do Kościoła (wow!!!) i że mnie wypuszczą przez kościół (oł yeee, oł yeeee, yeaaah), jeśli oczywiście chcę. Z miejsca się zgodziłam i im podziękowałam ;>

Dla nie wtajemniczonych, plebania jest połączona z kościołem Chodziłam tu do szkoły, to znam każdy zakamarek ;]

Tak więc, gdy Wiesiek będzie stał przed moją pracą,  ja już dawno, wyląduje na kanapie przed TV ;>

Poza Wieśkiem, nic ciekawego się już nie wydarzyło. Aha! Byłam u ks. Zbyszka. Taki niepełno sprawny ksiądz, który w ogóle nie wychodzi ze swojego pokoju. Zawsze dzwoni do  recepcji i rozmawia ze mną kilka minut. Sympatyczny i uprzejmy. Dziś go pierwszy raz w życiu zobaczyłam. Zaniosłam mu maliny z mojego ogródka. Bardzo się cieszył, bo mało kto go odwiedza i zazwyczaj siedzi tam sam.

Niby obowiązuje tam klauzula, ale ja tam wchodzić mogę ;]

kilka minut później

Właśnie przyjechał nowy ksiądz. Strasznie się naszarpałam, bo przenosiłam jego pudła kartonowe z butami, ubraniami, książkami itd. Kiedyś jako diakon uczył mnie religii. Strasznie rozrabiałam na jego lekcjach ] :> wszystkie liścicki rzucałam ja. Odrazu jak mnie zobaczył to sobie przypomniał ;p „Och nie! To Ty! Ta od liścików!”   „A jakże Prze ksiedza… „

Pisałam tą notke pół godziny, bo co chwilę ktoś przerywał itd. Jeszcze tylko godzina do końca roboty. A teraz, życzę Wam miłego dnia.

Gosiek